11. "Polskie legendy" - Prolog

Dziś opowiem Wam bajeczkę 
By rozbawić Was troszeczkę 

Dawno temu przez pół roku

Latał Rycerz na swym smoku 

Gdy się zmęczył tym lataniem 
Chciał odpocząć w Zakopanem 

Tam przycupnął sobie kątem 
I wnet zasnął pod Giewontem 

Smoka rozbolała głowa 
I poleciał do Krakowa 

Latał biedak tak bez celu 
Aż dofrunął do Wawelu 

Szybko zyskał tam złą sławę 
Jedząc owce, a nie trawę 

Więc król casting wnet ogłosił 
By się śmiałek szybko zgłosił 

Za zabicie tego stwora 
Da mu złota, tak... z pół wora 

Lecz zadanie trudne było 
Wielu zbrojnych tam przybyło 

Ale rady nie dał żaden 
Przegrywając walkę z gadem 

Zjawił w końcu się chłopina 
Szewczyk mały, oj chudzina 

I pokonał sprytem drania 
Sypiąc siarkę do śniadania 

Zgarnął kasę za robotę 
Poszedł w świat, tak na piechotę 

Raz pod dębem spotkał braci 
Co nie byli tak bogaci 

Lecz się miejscem zachwycali 
I gród piękny zbudowali 

W herbie orła umieścili 
Gnieznem miasto obwieścili 

Szewczyk w dalszą ruszył drogę 
I niebawem popadł w trwogę 

Bo gdy dotarł już do Gopła 
To opowieść wręcz okropna 

Nim wstrząsnęła jak w horrorze 
I zapomnieć jej nie może 

Książę Popiel był złym władcą 
Otruł stryjów przed kolacją 

Ciała w myszy się zmieniły 
Ucztę z księcia urządziły 

W Mysiej Wieży go schrupały 
Srogą lekcję jemu dały 

Z tej Kruszwicy przestraszony 
Zwiał Dratewka w inne strony 

Gdy nad rzekę doszedł gdzieś 
Gdzie rybacka była wieś 

Tam usłyszał opowieści 
Takiej trochę dziwnej treści 

Rybak złowił w sieć syrenkę 
I poprosił ją o rękę 

Ta przyjęła oświadczyny 
Bo dla rybiej tej dziewczyny 

Była przepowiednia taka 
Że gdy pokocha chłopaka 

To swój ogon z łusek straci 
I będą razem bogaci 

Ich imiona Wars i Sawa 
A wieś dziś zwie się Warszawa 

Długo Szewczyk tak wędrował 
Losy Polski kontemplował 

Aż doszedł do wniosku tego 
W rzeczy samej dość słusznego 

Że mądrość w bajkach zawarta 
Jest pielęgnowania warta 

Więc dziś je Wam przypomniałem 
I trochę radości dałem.

-Jaro-