15. "Polskie legendy" cz. 4 "Szabla króla Zygmunta".

W dawnych już czasach, pewnego razu, 

Władysław IV, z dynastii Wazów 

Zamierzał pomnik w Warszawie stawić 

By swego ojca pamięć wysławić

Aby to dzieło było wspaniałe 

Oraz tym bardziej wręcz okazałe

Miał na kolumnie ów posąg stanąć 

Na przeciw Zamku miejsce swe zająć

Najlepszy rzeźbiarz w całej Warszawie 

Mistrz Jakub, Złotym zwany ciekawie

Zlecenie przyjął do wykonania 

I wnet się podjął tego zadania

Gdy z brązu pomnik powstał już cały 

Syn mistrza, Kacper, choć jeszcze mały

Zauważył otóż, że szabla króla 

Nie lśni zbyt mocno, jest szaro-bura

Więc do warsztatu zakradł się w nocy

I polerował, sam bez pomocy

Gdy wschodu słońca blask w niej zabłysnął 

Złotym kolorem mistrz się zachłysnął

I nie chciał wierzyć, że to syn jego 

Dokonał czynu tak wspaniałego

W ten sposób pracę ciężką skończono 

I pomnik króla wnet postawiono

Wszyscy mieszkańcy go podziwiali 

W opiekę miasto swe mu oddali

Lecz to nie koniec tej opowieści 

Dalsza część w głowie aż się nie mieści

Bo gdy w Warszawie susza nastała 

Ludność z tęsknotą deszczu czekała

I wtedy sprytny nasz Kacper młody 

Wymyślił sposób by zdobyć wody

Pobiegł pod pomnik Zygmunta króla

Zawołał głośno: "Gdy przyjdzie chmura

Wznieś swoją szablę złotą ku górze 

I zrób mój Panie dziurę w tej chmurze"

Stała się nagle rzecz niesłychana 

Lecz przez Kacperka oczekiwana

Król wzniósł wraz z szablą wnet ramię swoje 

Na niebie chmurę przeciął na dwoje

W tej samej chwili deszcz lunął z nieba 

I wody było ile potrzeba

Na koniec morał podać wypada 

Jest już gotowy, dobrze się składa

Odkąd dłoń króla w górę wzniesiona

Warszawa dobrze jest już chroniona

-Jaro-