4. "Miłość"

O miłości wierszy powstało już wiele 

Lecz każdy w niej widzi zawsze coś innego

Jeden dozgonne śluby w kościele 

Inny zaś prozę życia codziennego 

Miłość ponoć cierpliwa, nie szuka poklasku 
Nie widać jej wszędzie, na każdym afiszu 
Kiełkuje i kwitnie przy księżyca blasku 
Dojrzewa i więdnie w domowym zaciszu 

Jest jak tulipan, co w ziemi zimuje 
Uśpiony w cebulce, w maraźmie, apatii 
Gdy zaś promieni słońca posmakuje 
Wyrwać się z jarzma chce do swej sympatii 

WIOSNA miłości barwą tęczy płonie

Śpiewem skowronków od samego rana

Zapachem kwiatów w ogrodu zagonie

W suknię z mgły puszystej dostojnie ubrana 

Motylami z brzucha fruwa po niebiosach

Flirtuje namiętnie co dzień oraz w nocy

Jest dzika, szalona i ma wiatr we włosach

Nie ustaje w zalotach i ma mnóstwo mocy 

LATO miłości w cieple słońca leży

Leniwą beztroską się upaja

Sądzi, że wszystko jej się należy

Nie musi zabiegać, gonić i się starać

Owoce wiosną zasiane - zebrane

Teraz już tylko zajadać ich słodycz

Wszystko zostało już dobrze poznane

Motyle przytyły, wiatr ucichł, jest gorycz

JESIEŃ miłości miewa różne stany

Wirusy zdradliwe targają nią czasem

Choroby ją toczą, lecz lekarz wybrany

Nie zawsze mieszka pod domu adresem

Lecz gdy kuracja wybrana nie działa

A po leczeniu pozostają blizny

Wtedy ona szuka drogi powrotnej

Do ciepła letniego, azylu ojczyzny

ZIMA miłości nadchodzi znienacka

Bywa mroźna, oziębła i bardzo okrutna

Lecz nieraz jest także niezwykle cwaniacka

Ironiczna, prześmiewcza oraz bardzo butna

Wtedy wszystko co było widać jak na tacy

Wszystkie błędne decyzje oraz złe wybory

Chciałaby w ich naprawę włożyć wiele pracy

Lecz już czasu braknie, na nowe amory

Bo miłość należy ciągle pielęgnować

Nie spuszczać jej z oka i się o nią troszczyć

I tulić w sercu, aby nie żałować

Że nie była do zimy lecz się dała zniszczyć

-Jaro-