20. "Polskie legendy" cz. 8 "Książę Niedźwiedź"

Dziś legenda będzie smutna

Może nawet i okrutna

Bo gdy miłość nieszczęśliwa

To historia bywa ckliwa

Ale zacznę od początku

Aby nie pogubić wątku

Na Mazowszu, dawno temu

Mieszkał książę, ale jemu

Nie udało się za życia

Małżeńskiego mieć pożycia

Choć był dobry i szlachetny

To zarazem bardzo szpetny

Miał posturę wręcz ogromną

A do tego twarz okropną

I dlatego go nazwano

Książę Niedźwiedź - takie miano

Lecz pomimo swej brzydoty

Miał ochotę na zaloty

Widział zawsze on w kościele

Pięknych dziewczyn bardzo wiele

Ale tylko jedna panna

Była piękna jak Dziewanna

Więc co tydzień tam przybywał

I swą piękność wypatrywał

Ale na tym poprzestawał

I miłości nie wyznawał

Aż pewnej pięknej niedzieli

Ujrzał swą wybrankę w bieli

Sukni ślubnej i welonu

Jak szła w rytm bijących dzwonów

Do ołtarza z przyszłym mężem

Oraz gości swych orężem

Na ten widok serce księcia

Bliskie było już pęknięcia

No i wtedy skamieniało

Jak i całe jego ciało

Głaz niedźwiedzia przybrał postać

By już tak na wieki zostać

I też on do dzisiaj stoi

Wejście do kościoła stroi

A świątynia Jezuitów

Jest prawdziwa, a nie z mitów

Przy ulicy Świętojańskiej

Tej warszawskiej, a nie gdańskiej

Niedźwiedź czeka, aż do czasu

Gdy czar pryśnie gdzieś do lasu

Lecz by pozbyć się zaklęcia

I czar mógł opuścić księcia

Musi znaleźć się dziewczyna

Ta niezwykła i jedyna

Która go pokocha szczerze

I swe serce da w ofierze

Aby miłość zwyciężyła

I postać księcia ożyła.

-Jaro-